Money, money, money, money, money…

Pieniądze stwarzają pozory poważania, a ich władza stawia każdego, kto je posiada ponad prawem zwykłych śmiertelników lub w roli twórcy prawa chroniącego tylko jego interesy: Daj mi władzę do tworzenia pieniędzy, a nie dbam kto tworzy prawa. [Mayer Amschel Rothschild, 1744-1812]

W 1694 roku grupa międzynarodowych bankierów pod przewodnictwem Williama Pattersona, reprezentująca tą  kapitalistyczną opcję  „otrzymała od króla Wilhelma pozwolenie działania jako bank w zamian za udzielenie pożyczki dla skarbu (administracji królewskiej) w wysokości 1 200 000 funtów – na lichwę 8 procent .” . Jak podaje D. Manifold, pożyczka ta była jednak obwarowana jeszcze jednym  warunkiem, bowiem Patterson i jego kompani zastrzegli się, w ten sposób: „Pożyczymy ci królu, 1 200 000 funtów w złocie na 8 % pod warunkiem, że dasz nam pozwolenie na wydanie tejże sumy w banknotach i pożyczanie jej na 8 % .”  [J.A.Cervera, Pajęczyna władzy, Wrocław, 1997, s. 42] W praktyce oznaczało to wyrażenie zgody na robienie pieniędzy z niczego i pożyczanie ich na wysoki procent…

Również w roku 1694 Wilhelm stanął na czele londyńskiej gałęzi wolnomularstwa, a wspomniany wyżej syndykat nazwał się wkrótce „Bankiem Angielskim” – „Bank of England”…

I tak zaczyna się historia największego oszustwa w dziejach świata

„Bank of England był pierwszą prywatną instytucją, której zadaniem było emitowanie pieniędzy dla całego narodu. Rząd usankcjonował bank będący własnością prywatną, który mógł kreować pieniądze z niczego. To był początek pierwszego, światowego, nowoczesnego, prywatnie posiadanego banku centralnego, banku Anglii. Chociaż oszukańczo nazwano go bankiem Anglii, żeby zwyczajna ludność myślała, że jest on częścią rządu. Ale w rzeczywistości on nią nie był. Tak więc legalizacja banku Anglii była niczym innym jak tylko zalegalizowaniem fałszerstwa narodowej waluty dla prywatnej korzyści. Niestety, dzisiaj prawie każde państwo posiada prywatnie kontrolowany bank centralny wzorowany na Banku Anglii jako podstawowym modelu. Krytycy naszego obecnego systemu monetarnego uważają rok 1694 za koniec okresu władzy sprawowanej przez rządy, a początkiem epoki władzy bankierów, którzy nie są wybierani przez ogół społeczeństwa i bardzo często nie są mu zupełnie znani.” 

W. Cobbett w „A history of Protestant Reformation”:  „Zabrałem się do czytania aktu Parlamentu z 1694 r., na mocy którego powstał Bank Angielski. Jego założyciele dobrze wiedzieli czego pragną. Ich plan polegał na stopniowym obciążeniu długami całego kraju, calej ziemi, wszystkich domów i wszelkiej własności, a nawet pracy wobec tych, którzy pożyczali pieniądze państwu – plan ten, przebiegły, zręczny, głęboki plan, spowodował coś, czego Świat nie widział nigdy przedtem – głód wśród bogactwa .” 

Wydaje się, że jeśli w XVII wieku wiedziano na czym polega banksterstwo, wiedza ta do dzisiaj rozwinęła się w sposób proporcjonalny do możliwości, jakie oferuje dzisiejsza gospodarka i została udoskonalona.

W 1943 r. do  Williama Godfreya, delegata Stolicy Apostolskiej w Wielkiej Brytanii, do arcybiskupów anglikańskich Canterbury, Yorku i Walii oraz innych przedstawicieli hierarchii Kościołów Wielkiej Brytanii został rozesłany list [D. Manifold, Fatima i wielki spisek, Poznań 2000, s. 38], który podpisały 32 najwybitniejsze osoby w życiu publicznym Anglii, jedna z nich był Frederick Soddy, doktor praw, członek Towarzystwa Królewskiego, laureat nagrody Nobla w dziedzinie chemii, autor takich prac jak Wealth, Virtual Wealth and Debt (Bogactwo, wirtualne bogactwo a zadłużenie), Money versus Man (Pieniądz kontra człowiek oraz Role of Money (Rola pieniądza).

W 9 punktach listu wyjaśniano funkcjonowanie banksterskiego systemu i wyrażano obawy do czego może taki stan rzeczy doprowadzić, zwracano się do JŚ z prośbą o zbadanie sprawy.

4. W panującym obecnie na świecie systemie finansowym pieniądze, z nielicznymi wyjątkami, tworzone są poprzez pożyczanie na procent przez „bankierów”, którzy sami nie pożyczają nic, ale w efekcie tworzą przymusowe opodatkowanie narodu przez nadanie pożyczkobiorcy możliwości kupna odpowiedniej ilości dóbr na rynku, które to dobra nie należą do nich, ani do pożyczkodawców, ale do społeczeństwa. Zysk z emisji nowych pieniędzy – czy to w papierach wartościowych, czy jakiejkolwiek innej formie kredytowej – należy do narodu, w którym istnieje, lub jest przyjęty jako środek płatniczy, a nie do tego kto ów środek płatniczy emituje. Tutaj leży podstawowa wada istniejącego systemu monetarnego.

9 … Jednak emisja oraz niszczenie pieniądza przez pożyczkodawcę nie jest usługą, ale bronią, która może być i została użyta w celu utrwalenia ubóstwa wśród obfitości, przez co jednostki i narody stają się bezsilne i bezbronne, i która może zostać sprowadzona do tego, by służyć szeroko zakrojonym planom całkowitego poddania rodzaju ludzkiego tyranii, wyzyskowi i władzom zła i ciemności .”

Światłe umysły swoich czasów, zdając sobie sprawę, do czego ów system prowadzi, miały na uwadze poddanie go resocjalizacji, z czego do tej pory nic nie wynikło, doprowadzając jedynie do jeszcze większego chaosu i wzmocnienia światowej lichwy.

Powołano w tym celu instytucje będące w istocie instrumentami kontrolowania ludzkości: Bank Światowy (World Bank), Bank Eksportu i Importu (Export-Import Bank), Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund)…

Założycielem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który powstał w 1944 roku w Bretton Woods, był komunistyczny szpieg Harry Dexter White. Wraz z nim do  tej instytucji weszli także inni jego koledzy „po fachu”: Frank Coe, Laughlin Currie, William Ullman, Nathan Silvermaster i Alger. [D. Manifold,  Fatima i wielki spisek, Poznań 2000, s. 35]

Maurice Allais, laureat nagrody Nobla – nazwał w 1988 roku globalny system finansowy, który znajduje się praktycznie w rękach prywatnych – „kasynem gospodarki światowej”. To, w co graja banki jest nieznaną nam fikcją: wielkość wymiany pieniężnej wyniosła w tym roku 420 miliardów dolarów, ale jedynie 12 miliardów dolarów miało pokrycie w dobrach materialnych. Dane Banku Rozrachunków Międzynarodowych z 1992 roku pokazują, że dzienny wpływ z wymiany osiągnął 1000 miliardów dolarów, co było sumą 20-krotnie większą od rzeczywistej wymiany dóbr. [H. Pająk, Bestie końca czasu, Lublin 2000, s. 384]

Ogromna ilość „pustej” waluty jest  dzisiaj  bardzo często narzędziem szantażu ekonomicznego, politycznego czy militarnego w stosunku do innych krajów, poprzez ich „zadłużanie” ze strony bankierów międzynarodowych. Odbywa się to nadal z wykorzystaniem tego samego mechanizmu lichwy, nazywanego niewinnie „pożyczką”. W istocie owa „pożyczka” jest  tylko zapisem w kredytowych rubrykach banków, które zawłaszczają sobie procenty za swoją zgodę na kupowanie przez pożyczkobiorcę potrzebnych dóbr i usług. Ponadto banki niejednokrotnie udzielają pożyczek na sumy, których nigdy nie posiadają, bowiem gdyby nagle kilkadziesiąt procent posiadaczy wkładów w tych bankach zażądało wypłaty gotówki, okazałoby się, że są one oszustami i bankrutami.

Kraje Ameryki Południowej – pod koniec 1980 roku były „zadłużone” na 243 miliardy dolarów; mimo spłacenia przez nie w następnych pięciu latach 321 mld usd odsetek, podstawa zadłużenia wzrosła w międzyczasie z 243 do 427 mld usd.

Polska – „zadłużona” w 1980 roku na 23,4 mld usd; w latach 1980-1989 spłaciła 18,2 mld  usd odsetek, ale dług wzrósł do 43,3 mld usd….

Przykłady mozna by mnożyć, ale nie chodzi os zczegółowe dane, ale o mechanizm tego baksterskiego procesu, w którym przestepstwo sankcjonuje system prawny a obywatel staje się przestepcą, jeśli nie spłaci w terminie raty….

„Obejmująca 26 hrabstw Irlandia z początku nie była obciążona żadnymi długami. Teraz zadłużona jest na 8 miliardów i każdy, od niemowlęcia do emeryta, jest w tej czy innej formie opodatkowany dlatego, że trzeba spłacić odsetki. Ostatnio stwierdzono, że ponad 80% wszystkich podatków dochodowych idzie na spłatę odsetek z naszego długu narodowego”.

 Jeszcze raz należy podkreślić, że w chwili  obecnej, praktycznie cały system światowych finansów znajduje się w rękach prywatnych, a wszelkie spłaty narodowych długów i odsetek idą właśnie na to konto.

Sir Josiah Stamp, prezes Banku Anglii, 1940 roku: „Bankowość została poczęta i zrodzona w  grzechu (…) Bankierzy są właścicielami ziemi. Zabierzcie im ją, ale zostawcie  prawo robienia pieniędzy, a jednym pociągnięciem pióra stworzą tyle pieniędzy, że będą mogli wykupić tą ziemię z powrotem (…) Zabierzcie im to prawo, a wszystkie wielkie fortuny, takie jak moja, znikną i powinny zniknąć, ponieważ wówczas nasz świat stanie się lepszy i szczęśliwszy (…) Ale jeśli nadal chcecie być niewolnikami bankierów i płacić za własne niewolnictwo, pozwólcie, aby bankierzy nadal robili pieniądze i kontrolowali kredyty.”

Graham Towers, prezes Central Bank od Canada (1934-1954), przed Rządową Komisją ds. Handlu i Bankowości: „Za każdym razem, gdy bank udziela pożyczki (lub dokonuje zakupu papierów wartościowych) tworzony jest nowy kredyt bankowy – nowe depozyty – nowe pieniądze. (…) Popełniamy często błąd, wierząc, że banki pożyczają pieniądze swoich deponentów. Wcale tego nie robią”.

Maurice Aillais, laureat Nagrody Nobla w Dziedzinie Nauk Ekonomicznych w roku 1988, pisze w swojej książce „Les conditions monetaires d’une economie de marche” – Warunki pieniężne gospodarki rynkowej: „Zasadniczo rzecz biorąc, tworzenie w obecnych czasach pieniędzy z niczego przez system bankowy jest identyczne, nie waham się tego stwierdzić, jak w przypadku tworzenia pieniędzy przez fałszerzy, powszechnie potępianego przez nasze prawo. W zasadzie, rezultat jest taki sam. Różnica polega tylko na tym, kto czerpie zyski”.

„Depozyty bankowe to pieniądze stworzone przez banki… Szacuje się, że 90% wszystkich transakcji handlowych i finansowych przeprowadza się przy użyciu czeków” [L’Economique – Ekonomia, McConnel, Pope i Julien, wydanie drugie, s. 302]. „Licencjonowane banki mają dwie zasadnicze funkcje. Przyjmują depozyty spółek i osób prywatnych i udzielają pożyczek zwiększając w ten sposób podaż pieniądza” [op. cit. s. 307]. …(banki) tworzą pieniądze zwiększając ilość kredytów bankowych, to jest udzielając pożyczek instytucjom i osobom prywatnym… spróbujmy sobie teraz uświadomić, że ta władza zwiększania lub zmniejszania masy pieniądza czyni bank najsilniejszą instytucją finansową systemu” [op. cit. s. 308].

Źródło: Leopold Soucy, Fałszerze pieniędzy, WERS, Poznań 1999

Błędem jest przypuszczenie, że kredyt bankowy jest tworzony w istotnej części przez wkłady bankowe. Środkiem płatniczym są długi wobec banku, stanowiące pieniądz kredytowy. Stanowi on czysty przyrost ilości środków płatniczych w społeczeństwie. [Encyklopedia Britanica, wyd. 14, pod hasłem Bankowość i kredyt, tom 3, s. 48]

Profesor Soddy, fizyk z uniwersytetu Oxford: Czy w naszych czasach niewiary w cuda w świecie fizycznym, można by znaleźć większy dziwoląg od tych instytucji, które jakoby pożyczają pieniądze, lecz ich nie pożyczają, ale je tworzą? A gdy się je im zwraca – unicestwiają je? Którym udało się zrealizować tym samym niemożliwy fizyczny cud, aby nie tylko dostać coś za nic, ale ponadto otrzymywać z tego tytułu niekończące się odsetki?

Philip A. Benson, Prezes American Banker’s Association (Amerykańskie Stowarzyszenie Bankierów), w przemówieniu w Milvaukee, 8 lipca 1939 roku: Nie ma bardziej bezpośredniej drogi do zawładnięcia narodem niż poprzez jego system kredytowy.

William Jennings Bryan: Władza pieniądza potępia, jako wrogów publicznych, wszystkich, którzy kwestionują jej me­tody lub rzucają światło na jej zbrodnie

Prezy­dent USA James A. Garfield: Ktoś, kto kontroluje ilość pieniędzy w kraju jest absolutnym panem ca­łego przemysłu i handlu.

Henry Ford, producent samochodów: Jeżeli ludzie w kraju rozumieliby naszą bankowość i system monetarny, wierzę, że przed jutrzejszym rankiem wybuchłaby rewo­lucja.

Lekarstwem, niekoniecznie jedynym, jest wprowadzenie Kredytu Społecznego. To system, który badał szkocki inżynier, ekonomista, major C. Douglas, który opisał w książce Od długu do dobrobytu. Rząd tworzyłby samodzielnie pieniądze na potrzeby własne oraz obywateli. W obiegu byłoby dokładnie tyle pieniędzy, ile w danej chwili wynosi wartość dóbr, pieniądz z pokryciem! Każdy obywatel (przez całe swoje życie) otrzymywałby comiesiączną dywidendę, której wysokość byłaby uzależniona od PKB, dlatego iż jest „akcjonariuszem” swojego państwa. [Globalne oszustwo i drogi wyjścia, William Jennings Bryan; Dlaczego wciąż brak nam pieniędzy, Colin Barclay-Smith]

Jak uzdrowić świat…

Dziewięć istotnych propozycji

Po dwudziestu pięciu latach poważnych badań problemów monetarnych i finansowych naszej ery, Monetarny Research Institute (Instytut Badań Monetarnych) wysuwa następujące propozycje, które mogłyby stanowić podstawę do badań dla pozapartyjnej komisji, zgodnie z propozycjami Winstona Churchilla.

1 Aby Narodowa Władza Monetarna, odpowiedzialna przed Parlamentem, została ustanowiona w celu:

A): Kontroli polityki Banku Rezerw i banków handlowych

B): Powiązania całkowitej emisji pieniądza w każdym roku z całkowitą zdolnością produkcyjną dóbr inwestycyjnych, konsumpcyjnych i usług.

2 Aby Narodowa Władza Monetarna, posługując się Bankiem Rezerw jako swym instrumentem, dostarczała Rządowi Federalnemu i Rządom Stanowym oraz władzom lokalnym, środków finansowych potrzebnych na ich przedsięwzięcia inwestycyjne BEZ OPROCENTOWANIA I ZADŁUŻENIA.

3 Aby Narodowa Władza Monetarna wprowadziła zasadę obciążania Narodowego Bilansu kosztami wszystkich narodowych przedsięwzięć inwestycyjnych, lecz zarazem kredytowania go wartością aktywów wszystkich tych przedsięwzięć.

(Obecnie ludność jest obciążana kosztami wszystkich robót publicznych poprzez zwiększenie długu narodowego. LECZ NIGDY NIE ZALICZA SIĘ JEJ NA KREDYT ODPOWIEDNICH AKTYWÓW. Przy tego rodzaju wypaczonej polityce księgowania żadne przedsiębiorstwo nie mogłoby być na dłuższą metę rentowne).

4 Aby pożyczki publiczne były UMARZANE, a nie ODNAWIANE – w dniu ich płatności; aby umorzenie było gwarantowane przez Związkowy Bank Rezerw.

5 Aby podatek dochodowy był redukowany w wymiarze jednolitej stawki 5% rocznie. Aby rezultaty tego były oceniane pod koniec każdej pięciolatki i aby redukcja ta była kontynuowana progresywnie, JEŚLI NARODOWA GOSPODARKA BĘDZIE REAGOWAŁA W SPOSÓB ZADOWALAJĄCY, aż do momentu, gdy opodatkowanie zmniejszy się o 50%.

6 Aby szczególnie uciążliwe opodatkowania – by nie nazywać je bardziej dosadnie! – takie jak podatek obrotowy i podatek od wynagrodzeń – były stopniowo redukowane w ciągu pięciu lat, a następnie zniesione całkowicie.

7 Aby żadnemu bankowi handlowemu nie było dozwolone dyskontowanie Weksli Skarbowych. Należy faktycznie zaniechać dalszego prowadzenia operacji finansowych z użyciem Weksli Skarbowych jako narzędzia oraz symbolu kontynuacji zadłużenia narodowego.

8 Aby normy przekraczania konta zostały ograniczone do kosztu obsługi długu, dając bankom normalną marżę zysku, lecz znacznie ograniczając ich władzę, szczególnie nad rządem i w ogólności nad narodem.

9 Aby polityka subwencjonowania cen z czasów wojny została ponowiona, lecz z tą istotną różnicą, ażeby te subwencje były pokrywane z narodowego konta kredytowego, a nie kosztem zwiększonych podatków.

… i dlaczego to niemożliwe?

Kluczem jest despotyzm przyzwyczajenia…

W ciągu całej historii człowiek wykazywał dziwną niechęć wobec nowych idei, niezależnie od stopnia ich wykonalności.

Gdy w Anglii konstruowano pierwszy statek ze stalowym kadłubem, opinia publiczna była przekonana, że utonie jak kamień i ośmieszała ten przemysł.

Marconi bezskutecznie proponował wynalazek telegrafu bez drutu kolejno różnym armatorom. (…)

Zanim dr Simpson odkrył chloroform, operacje i amputacje przeprowadzano bez znieczulenia, na jęczącym pacjencie, przytrzymywanym siłą, aż do błogosławionej utraty przytomności. (…) Musiało upłynąć trzydzieści lat zanim środki znieczulające zostały powszechnie przyjęte przez sfery lekarskie i opinię publiczną.

Sir William Harvey, odkrywca zasady krążenia krwi, opóźnił publikację swych wyników o 12 lat, ponieważ, jak powiedział: „Boję się nie tylko tego, że nieliczni będą mi szkodzić z zawiści, lecz drżę, abym nie naraził się całej ludzkości”.

Były to słowa prorocze, ponieważ – gdy odkrycie zostało opublikowane – „pewni autorzy obrzucili mnie zniewagami i zarzucili mi zbrodnię, że ośmieliłem się odejść od nauk i opinii wszystkich anatomów”. (…) John Aubray napisał w swej biografii Harvey’a: „Jego odkrycie zadało zdecydowany cios jego powodzeniu zawodowemu. Rozpowszechnił się pogląd, że jest niepoczytalny i miał przeciw sobie wszystkich lekarzy”.

Gdy Villemain ogłosił w 1869 r., że gruźlica jest chorobą swoistą, „potraktowano go niemal jak burzyciela medycznego porządku”.

Po odkryciu promieni rentgenowskich, powstały brygady moralności, dla przeciwstawienia się tego rodzaju zamachom na przyzwoitość i intymność. Pewna firma londyńska zrobiła niezły interes sprzedając kobietom rentgeno-odporną bieliznę!

Sir Patrick Manson, który odkrył, że przyczyną malarii – w swoim czasie jednej z chorób o największej śmiertelności – są komary, został wyśmiany przez współczesny mu światek medyczny; nadawano mu pogardliwy przydomek „Manson od Komarów”. Ludzie ci nie chcieli uwierzyć, że malaria mogłaby mieć tak proste wyjaśnienie.

(…)

Jak zauważył angielski eseista Walter Bagehot: „Nie ma większego bólu niż ten, który towarzyszy narodzinom nowej idei”.

William Jennings Bryan, Globalne oszustwo i drogi wyjścia

http://ojceimatki.republika.pl/mono/teksty/teksty_nps_8pieniadze.htm

William Jennings Bryan: Władza pieniądza grabi naród w czasach pokoju, a spiskuje przeciw niemu – gdy piętrzą się przeciwności. Jest bardziej despotyczna od monarchii, bardziej zuchwała niż dyktatura, bardziej egoistyczna niż biurokracja. Każdego, kto kwestionuje jej metody lub rzuca światło na jej zbrodnie, ogłasza jako wroga społeczeństwa. Obalić ją może tylko rozbudzona świadomość narodu.

Bliżej współczesności

2008

Były makler Societe Generale opowiada, jak oszukiwał

– Chciałem dostać roczną premię 600 tys. euro, a zaproponowano mi tylko 300 tys. euro – skarży się sprawca bankowego skandalu stulecia 31-letni makler Jerome Kerviel. Aby odegrać się na „skąpej” placówce, zaczął ją oszukiwać. Z rozbrająjącą szczerością dodaje, że jego oszustwa były bardzo łatwe do wykrycia. Kerviel obracał 50 miliardami euro. W wyniku przeprowadzonych przez niego inwestycji w ryzykowne kredyty hipoteczne, bank stracił prawie 5 miliardów euro. Oszust pochwalił się szczegółami swoich poczynań na łamach francuskiej prasy. (…)

mkg 31.01.2008 /PAP, RMF

http://www.tvn24.pl/12692,1537200,0,1,przekrety-w-banku-to-latwizna,wiadomosc.html

2009

Rewolwer dla bankiera, Danuta Walewska

Powód, dla którego bankierzy Goldmana Sachsa poczuli się zagrożeni jest prosty: w czasach, kiedy Amerykanie borykają się ze skutkami kryzysu, ich pracodawca poinformował o zamiarze wypłacenia 20 mld dolarów w formie bonusów dla pracowników. Średnio każdy z pracowników otrzyma ok 750 tys. dol., prezes banku Lloyd Blankfein otrzyma 68,5 mln dol. Akcjonariusze, którzy otrzymają odpowiednio mniejszą dywidendę są oburzeni. Ale zaszokowana jest przede wszystkim opinia publiczna, a prasa pisze o bankierach z GS, jako o „wampirach, tłustych kocurach, krwiopijcach” Goldman Sachs zmieniany jest w niektórych tekstach na Gold Sacks (worki złota). (…)

http://www.rp.pl/artykul/402066_Rewolwer_dla_bankiera.html

2010

W słonecznej Californii spotykam jesienią pewnego naukowca polskiego pochodzenia, którego latorośl (przybyła do USA w wieku około kilku lat) z ukończonym Yale, pracuje w NY na Wall Street. Oczekiwał właśnie sześciocyfrowej premii – 100 000 najmniej, a 999 999 najwięcej, by wresszcie zamknąć swoją karierę i zacząć żyć… Założyć rodzinę, kupić dom i uczestniczyć w podziale tortu. Interes, w którym partycypował, nie powiódł się jednak i premii nie otrzymał. Pojawiła się frustracja. Informacje przekazywane są jakby pokątnie i z niejakim wstydem, naukowiec mówi o tym bardzo niechętnie i nie zdradza zbyt wielu szczegółów. Duma z Yale pokrywa się mgiełką zażenowania dla kogoś, kto występuje w roki rekina pożerającego drobne nierentowne przedsiębiorstwa, a ja czuję, że oglądam Wall Street 2011. Pieniądz nie śpi. I nie mam wątpliwości co do tego, że senariusz nie jest fikcją.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: